عید قربان : عید عارفان

 عید قربان : عید عارفان

امام صادق ( ع ) فرمود:

 به هنگام قربانی کردن هوس و طمع را بزن و با ستردن مو ، عیب های ظاهری و باطنی را از خود دور کن.

قربانی کردن یعنی اینکه دلبستگیهایی که نمی گذارد پبام خدا را بشنوی و به حقیقت اعتراف کنی و آنچه تو را در راه مسولیتهایی که داری باز می دارد همه را قربانی کن، همانگونه که به ابراهیم خطاب شد ( اسماعیل ) خود را قربانی کن.

حضرت ابراهیم ( ع ) مردی سالخورده در پایان عمر ، پس از یک قزن زندگی پر از کشاکش و پر از جهاد و سازندگی و در گیری با جاهلان  و خرافه پرستان و ستمگران و سالها نازایی همسرش بالاخره خداوند به او رحمت می آورد و صاحب  فرزندی می شود به نام اسماعیل.

اسماعیل برای ابراهیم تنها پسر برای پدر نبود، پایان یک عمر انتظار بود، پاداش یک قرن رنج، ثمره یک زندگی پر ماجرا، تنها پسر جوان یک پدر پیر و نویدی عزیز، پس از سالهای نومیدی .

اینک دستور می رسد که دستاورد صد سال زندگی را قربانی کن.

قرآن می گوید: ( لن تنالو البر حتی تنفقوا مما تحبون ) هرگز به نیکی و نیکبختی نمی رسید مگر آنچه را دوست می دارید در راه دوست، در را خدا قربانی کنید. هر آنچه غیر خداست را در راه خدا بدهید، حتی فرزندی صالح مانند اسماعیل را. در راه او بهترین دستاوردها را قربانی کنید تا او حسن عاقبت بدهد.

در حج آنگاه که همه اعمال انجام شد، نوبت قربانی کردن می رسد. در حقیقت با قربانی کردن، حج به اوج خود می رسد و این بزرگترین پیروزی برای کسی است که به ملاقات خدا رفته است.

ای عاشقان ای عاشقان، دل را چراغانی کنید                          

ای می فروشان، شهر را از نور مهمانی کنید

                                                                                                     ( مولوی )


همان گونه که ابراهیم ( ع ) بندگی خود را ثابت  کرد و حاضر شد اسماعیل خود را در پایان زندگی قربانی کند ما نیز در پایان حج قربانی می کنیم تا ثابت کنیم حاضریم نه تنها صفات غیر خدایی را از خود دور کنیم، بلکه دستاوردهای خوب که ممکن است باعث دلبستگی ما به دنیا شود را نیز قربانی کنیم و این اوج ایثار و فداکاری و علامت قبول شدن حج است.

                                                          عید قربان بر ایثارگران مبار ک باد.

 

/ 0 نظر / 92 بازدید