مستانه

 

هستم ا مشب  ای پریرو، مست مست

حلقه ی   گوش   فلک   گیرم    بد ست


بر کشم ا ز زهره و خورشید نور

بخشمش بر خفتگان شب پرست


تاب زلف   نا مرا دی    بشکنم

سا یه تزویر، بر چینم به شصت


برج    همت   سا زمت   تا   کهکشان

فرش مستی گُسترم تا عشق هست


آ ب  و  مهر  و  عشق  باید تا  رهد

ورنه   اندوه  زما ن  خواهد نشست

محمد زرگرپور

شاعر افغان معاصر

 

/ 0 نظر / 5 بازدید